काठमाडौंः घडिको सुईले रातको बाह्र नघाई सकेकोछ । म ओछ्यानमा पल्टिएकीछु । म भित्र वग्रेल्ती कुराहरुको भेल उर्लिएको छ । कहिले दायाँ कोल्टे फेर्छु । कहिले बायाँ कोल्टे फेर्छु । तै पनि मनमा शान्ति छैन । 
आज अचानक यस्तो छटपटी किन ? यो तनमा यति तिर्व प्यास किन ?

शरीरको तापक्रम वढ्दो छ । गर्मिको आभास भईरहेको छ । शरीरमा हाफ भेस्ट र क्वाटर टाईपको पातलो निलो रङ्गको सुरुवाल छ । गर्मिले शरीर तातेको छ । शरीरमा भएको यहि कपडा पनि खोलेर फालौ जस्तो लाग्दैछ । म जुरुक्क उठ्छु । झ्यालको पर्दा हटाउँछु । झ्याल बाहिरको दृश्य प्रष्ट देखीयो । जुनेली रातछ । जुनको उज्यालो सडकभरी छरिएको छ । घर अगाडिको कालोपत्रे सडक शुन्य छ । सडक एक्लो छ । नितान्त एक्लो । यो सडक हरेक रात यसरीनै एक्लो हुन्छ । जसरी म एक्लीछु । छेउकै झ्यालको खापा खोलीदिन्छु । सरर्र शितल बतास कोठा भित्र प्रवेश गर्न थाल्छ । यी शितल बतास यसरी कोठा भित्र प्रवेश गर्दैछन् कि मानौ निक्कै लामो समय देखी प्रवेशको प्रतिक्षामा झ्याल बाहिर छटपटिदै बसिरहेको होस । जसरी म उसको मन भित्र प्रवेश गर्न छटपटि रहेकीछु । हो १ सदा सदाको लागि मलाई उसको मनको सिंहासनमा बस्ने ईच्छा छ । जीवनका हरेक पल उसको न्यानो अँगालोमा बिताउने ईच्छा छ । तर विडम्वना,सबै ईच्छाहरु म भित्रै गुम्सिएर बसेकाछन् । आफ्ना ईच्छाहरु उसको सामुन्ने व्यक्त गर्न सकिरहेकी छैन । व्यक्त गर्ने साहस जुटीररहेको छैन । साहस जुटाउने प्रयास नगरेकी पनि होईन । पटक पटक प्रयास गरेकी छु । तर मेरा हरेक प्रयासहरु असफलनै भईरहे । फेरी पनि उ प्रतिको आशा मरेको छैन । मलाई थाहा छ, सच्चा मनले गरेको चाहना एकदिन अवश्य पुरा हुन्छ । 

मलाई उ असाध्यै मन पर्छ । उसको उज्यालो अनुहारले लोभ्याउँ छ । उसको मिठो मुस्कानले मोहित बनाउँछ । उसको हेराईमा अनौठो आर्कषण छ । जब–जब उ मेरो सामुन्ने पर्छ, तब–तब म लाजले भुतुक्क हुन्छु । शरीरमा अनायासै काउकुती लागेको आभास हुन्छ । मन चञ्चल हुन्छ । मलाई यस्तो लाग्छ कि, दौडिएर जाउँ र जीवनभर नछुट्टिने गरी उसलाई आफ्नो अँगालोमा कसौं । फेरी तुरुन्तै म संभालिन्छु । होसमा आए झै हुन्छु । अनि उसको ईशाराको पर्खाईमा बस्छु । मलाई आशा छ, एकदिन उसले आफ्ना दुवै हात फैलाएर मिठो मुस्कानका साथ मलाई आफ्नो अँगालोमा बोलाउनेछ । म दौडिएर जानेछु । उसका वलिया पाखुराले अँगालोमा बेर्नेछ । मेरो अधर सँग उसको अधरको स्पर्श हुनेछ । मायाको वर्षात हुनेछ । प्रेमको मिठो सुवास फैलनेछ । सुस्त–सुस्त म उसको लागि खुल्दै जानेछु । हामी दुबै एकअर्कामा सर्मपित हुनेछौ । जुनेली रात हुनेछ । दुवैलाई एकअर्काको साथ हुनेछ । मिठा–मिठा बात हुनेछ । वासनाको मन्द ताप हुनेछ । तिर्खाएका दुई आत्माको सुखद यात्रा हुनेछ ।अचानक नजिकै कतै कुकुर भुकेको आवाजले मलाई कल्पनाको संसार बाट तानेर वर्तमानमा ल्यायो । झसङ्ग भएँ । होसमा आएँ । फेरी उहि शुन्यता । फेरी उहि एक्लोपन । 

छ्या १ म पनि कस्ता–कस्ता कुराहरुको कल्पना गरिरहेकी होली । त्यो पनि एउटी नारी भएर । तर, एउटी नारीले त्यस्ता कल्पनाहरु किन गर्न नपाउने ? त्यस्ता सपनाहरु किन देख्न नपाउने ? त्यस्ता कल्पनाहरु गर्न पाउँदैन, त्यस्ता सपनाहरु देख्न पाउँदैन भनेर कुन कानुनमा लेखीएको छ र ? जब एउटा पुरुषले नारीको पिंडुला, तिघ्रा, कम्मर, छाति, गाला, ओठ हेरेर आफुखुशी कल्पना गर्न पाउँछ भने, एउटी नारीले पुरुषको टुप्पी देखी पैताला सम्म हेरेर, आफुखुशी सोंच्न किन नपाउने ? आफुखुशी कल्पना गर्न किन नपाउने ?

के नारीहरु मान्छे होईनन् र ? नारीहरुको मन हुँदैन र ?
जब एउटा पुरुषले चाहेको समयमा, चाहेको स्थानमा, चाहेको तरीकाले स्वतन्त्र रुपमा आफुलाई प्रस्तुत गर्न पाउँछ भने नारीले चाहेको समयमा, चाहेको स्थानमा, चाहेको तरीकाले स्वतन्त्र रुपमा प्रस्तुत गर्न किन नपाउने ? नारी भएकै कारण त्यस्ताकुराहरु बाट किन वञ्चित हुनुपर्ने ? कसैलाई मन पराउनु अपराध होईन । मन पराउनुस्वतन्त्रता हो । अधिकार हो । मेरो मनले पनि कसैलाई मन पराउन सक्छ । आखिर मन को अगाडि कसको नै जोर चलेको छ र ? यहि मनकै कारण याहाँ कस्ता कस्ता मै हुँ भन्नेहरुको समेत पाईला डगमगाएको छ ।अनि, म तुच्छ एक मनुवाको के नै जोर चल्छ र ? मेरो पनि मन नै हो । मेरो मनले पनि कैलाई मन पराएको छ । 

हो १ म सुरज लाई मन पराउँछु । तर उसले मलाई मन पराउँछ, पराउँदैन थाहा छैन । 
यो मन पनि वडो अचम्मको छ भन्या । कति सजिलै अरुलाई मन पराई दिन्छ । मन परेको मान्छेको तस्विर आफ्नो दिलमा सजाई दिन्छ । चाहे त्यो धनि होस, गरिव होस । चाहे त्यो कालो होस, गोरो होस । चाहे त्यो सानो होस, ठुलो होस । चाहे त्यो विवाहित होस, अविवाहित होस । तर सुरज पक्कै पनि अविवाहित नै हो । किनकी उसकोमा मैले आजसम्म पनि कुनै महिलालाई देखेकी छैन । कपडाहरु समेत सुरज आफैले धोएर सुकाउने गरेकको देखेकी छु । त्यसैले उ अविवाहित नै हो । तर म के हुँ ? विवाहित या अविवाहित ? मलाई यो प्रश्नले पटक–पटक सताउने गर्छ । पटक–पटक यो प्रश्नले मलाई लखेटी रहन्छ । म विवाहित कि अविवाहित ?
म के हुँ ? 

म एउटा शुन्दर फुल, कोमल अनि वैंशले चटक्क फुलेकी फुल जो पूर्ण रुपमा फर्कन नपाउँदै कसैको मया जालमा परेर आफुलाई उसमा समर्पित गर्यो । तर सत्य त यो हो कि, म मयाजालमा परेकी होईन । पर्न बाध्य पारीएको हो । नत्र सजिलै उसको मायाजालमा परीहाल्ने खालको मान्छे त काहाँ थियो र उ । रुपरङ्ग पनि त सजिलै माया जालमा पारी हाल्ने खालको थिएन विक्रमको । 

हो १ विक्रमक हो उसको नाम । उमेरले म भन्दा एघार वर्षले जेठो थियो उ । त्यस्तोमा पनि म कसरी परे उसको मायाजालमा । समयले मलाई तानेर अतितको दैलोमा पुर्यायो । पूराना ती अतितहरु बिस्तारै ताजा हुँदै आयो । 
यौवन अङ्कुरीत भईसकेको थियो । जवानीको रङ्ग चढि सकेको थियो । शरीरका अङ्गहरुले आफ्नो आकार परिवर्तन गरी सकेको थियो । केहि समय अघि सम्म समथर मैदान झै छाति हिमाली चुचुराझै उठिसकको थियो । गालामा लाली चढि सकेको थियो । अधरभरी गुलावी रङ्ग पोतिई सकेको थियो । दर्पण प्यारो लाग्न थालेको थियो । घरी–घरी आफुलाई दर्पणको सामुन्ने उभ्याउँथे । आफुलाई नियाल्थे । अनि आफु देखी आफै लजाउँथे । आफ्नै शरीरका अङ्गहरुले आपैmलाई लोभ्याउँथ्यो । जति हेरे पनि हेरीरहुँ झै लागिरहन्थ्यो । बिस्तारै बिस्तारै प्रशंसाको भोक वढ्दै गयो । त्यो वेलामा मेरो शुन्दरताको सबैभन्दा ठूलो प्रशंसक विक्रमनै थियो । विक्रम मेरो दाईको मित्र । दाईको मित्र भएपनि दाई भन्दा जेठोनै थियो । उ अक्सकर विदाको दिन पारेर दाई लाई भेट्न घर आउने जाने गर्दथ्यो । दाईको कोठामा अवेर सम्म बस्थ्यो । कहिले दाई सँग कुराकानी गरिहेको सुनिन्थ्यो । कहिले नेपाली आधुनिक गितहरु सुन्नमा व्यस्त हुन्थ्यो । उनीहरुलाई चिया खाजा बनाएर दिने जिम्मेवारी मेरो हुन्थ्यो । दाईको कोठामा वज्ने गितहरु मलाई पनि खुबै मन पथ्र्यो । त्यो कोठामा जुन जुन गित वज्थ्यो ? म त्यहि त्यहि गित गुनगुनाउँदै चियाखाजा बनाएर दाईको कोठामा पुर्याउँथे । त्यसरी चिया खाजा पुर्याए वापत मैले विक्रम बाट मिठा–मिठा र महङ्गा–महङ्गा चकलेटहरु उपहार पाउँथे । तिथि मितिको कुरा गर्ने हो भने यस्तै २०४२–४३ सालतिर होला । जतिवेला मेरो उमेरले अठारौं बसन्तको यात्रा गर्दै थियो । सुन्तले चकलेटमा रमाउने त्यो उमेरमा सुका मोहर माथिको चकलेट उपहार पाउनु मेरो लागि चानचुने कुरा थिएन । त्यसैले त म हरेक विदाको दिन चकलेटको प्रतिक्षामा हुन्थे । विक्रम लाई आँगनमा देख्ना साथ चियाखाजा बनाएर दिनै हतार हुन्थ्यो । पछि पछि आफ्नो ताल देखेर आपैmलाई लाज लागेर आउन थाल्यो । फेरी पनि चियाखाजा बनाएर दिने काम जारी नै थियो । तर उपहार लिन भने साह्रै अप्ठेरो लाग्न थालेको थियो । विदाको दिन मात्र घरमा आउने विक्रम अरु दिन पनि आउन थाल्यो । यहि वाहाना उसले मलाई आफ्नो मोटर साईकलमा मेरो स्कुल सम्म पुर्याउने, ल्याउने गर्न थाल्यो । तर उसले मलाई घरको ढोकै सम्म कहिल्यै पुर्याएन । चार पाँच घर वरै पुर्याएर फर्कन्थ्यो । यो क्रम निरन्तर चल्दै गयो । दिन, हप्ता, महिना हुँदै वर्ष नाघ्यो । पहिले पहिले बाध्यता झै लागे पनि पछि पछि उसकै मोटर साईकलमा आउने जाने बानि पर्दै गयो मलाई । घर देखी स्कुल, स्कुल देखी घर सम्मको सिमा फराकिलो हुँदै गयो । विक्रमले अन्त–अन्त घुम्नजाने प्रस्ताव राख्न थाल्यो । घुम्न पाउने लोभमा म पनि विक्रमको प्रस्तावलाई सजिलै स्विकार्न थाले ।यहि क्रममा एकदिन विक्रमले मलाई चोभार पुर्यायो । म चोभारको डाँडामा बसेर प्रकृती लाई नियाली रहेकी थिएँ । विक्रम भने नजिकै बसेर मलाई नियाली रहेको थियो । केहि बेरमै उ बिस्तारै सरेर म सँग टाँस्सिएर बस्यो । त्यसरी टाँस्सिएको मलाई पटक्कै मन परेन । मन नपरे पनि मैले कुनै विरोध गरिन । चुपचाप प्रकृति लाईनै नियाली रहें । बिस्तारै उसले मलाई अँगालो हाल्यो । अचानक कुनै गह्रुङ्गो वस्तुले थिचेको अनुभव भयो । मैले कुनै प्रतिकृया जनाईन । मौन रहिरहें । मेरो मौनता लाई उसले मेरो स्विकृति ठानेछ क्यारे । त्यसैले उसले आफ्नो हात मेरो काँध बाट झारेर कम्मरमा पुर्यायो । बिस्तारै उसले मेरो गालामा किस गर्यो । त्यसरी अँगालो हालेरकुनै पुरुषले मेरो गालामा किस गरेको पहिलो अनुभव थियो । मलाई डर लाग्यो । मैले आफ्नो कम्मर बाट उसको हात हटाएँ । अनि अब जानुपर्छ भन्दै जुरुक्क उठे । तर विक्रमले भने अझै रोक्ने प्रयास गर्दै थियो । मैले मान्र्दै मानिन् । उसको केहि चलेन । हामी फर्कियौ । 

एस.एल.सि.को रिजल्ट आउने दिन थियो । टेन्सनले अनिदोमै रात बित्यो । रिजल्ट थाहा पाउन त्यो समयमा गोरखापत्रकै बाटो कुर्नु पर्दथ्यो । दाई विहानै उठेर गोरखापत्र लिन गईसक्नु भएको थियो । म दाईकै प्रतिक्षामा थिएँ । जति जति समयको रफ्तार बढ्दै थियो, त्यति त्यतिनै मेरो छटपटी पनि बढ्दै थियो । केही बेरमै घरको ढोकैमा कुनै मोटर साईकल रोकिएको आवाज आयो । मैले हतार हतार बैठक कोठाको झ्याल बाट तन्किएर बाहिर हेंरे । दाई आईपुग्नु भएको रहेछ । दाईको साथमा विक्रम पनि थियो । मैले आफुलाई रोक्न सकिन । कुदेर घरको मूल ढोकामा पुगे । पत्रिका दाईको हातमा थियो । दाई ढोका बाट भित्र पस्न नपाउँदै दाईको हात बाट पत्रिका तानरे लिएँ र कुदेर आफ्नो कोठामा पसे । ओछ्यानमा बसेर आफ्नो सिम्बल नंम्बर खोज्न थालें । दोश्रो श्रेणीमा पास भएकी रहिछु । मेरो खुशीको सिमा रहेन । त्यतिनै बेला कसैले ढोका ढकढकाएको आवाज आयो । मैले ढोका उघारे । ढोकामा विक्रम एकहातमा झोला बोकेर उभिएको थियो । म पास भएको उपलक्ष्यमा उसले बधाई दिंदैथ्यो झोला मलाई दियो र दाईको कोठा तिर लाग्यो । म पनि ढोका ढप्काएँ । अनि वेडमा बसेर झोलाबाट विक्रमको उपहार झिकें । मिठाईको बट्टा रहेछ । बट्टा खोलेर हेरे । यस्तै चौध पन्ध्र वटा जति लड्डु बट्टामा मिलाएर राखिएको थियो । झोलामा एउटा चिठ्ठी पनि रहेछ । मैले झिकेर हेंरे । विक्रमले म पास भएको उपलक्ष्यमा मलाई रेष्टुरेण्ट तिर खुवान लैजाने भनि लेखेको रहेछ । साथीको वर्थ डे मा जाने वाहानामा घर बाट निस्किएँ । विक्रम पर बाटोमा मलाई कुरीरहेको थियो । उसले मलाई एउटा रेष्टुरेण्टमा पु¥यायो । वेटरले हाम्रो सामुन्ने दुई गिलास पानी र मेनु राखेर गयो । विक्रमले मेनु म तिर बढायो । मैले चुपचाप मेनु पल्टाएँ । मेनुमा छापिएका सबै खानेकुराको नाम पढ्न भ्याएँ । मेरो दिमागनै फनफनी घुमेझै भयो । कुन खानेकुरा अर्डर गर्ने, मैले निक्र्यौल नै गर्न सकिरहेकी थिईन । म मेनुमै हेरेर टोलाई रहेकी थिएँ । वेटर अर्डर लिन छेउमै आएर उभिई सकेको थियो ।शायद विक्रमले म मेनुमै अलमलिएको कुरा चाल पाएर होला, उसले मेनु हेर्दै नहेरी खानेकुराको अर्डर टिपायो । म वाल्ल परेर हेरीरहें । केहि वेरमै वेटरले अर्डर गरेका खानेकुरा ल्याएर टेवलमा फिंजाएर गयो । लगत्तै फेरी त्यहि वेटरले एक बोतल वियर र एउटा कोल्ड ड्रिक्स ल्याएर हाम्रो सामुन्ने राखेर गयो । विक्रम आफैले माथि सम्म फिँज आउने गरी गिलासमा वियर झर्यौ । “तपाईले वियर पो लिनु भएको ?” मैले प्रश्न गरे ।

“हो १ म त वियरनै पिउने गर्छु । फेरी आज त तिम्रो खुशीको दिन । तिम्रो खुशी मेरो खुशी ।” उसले भन्यो । 
म उसको कुरा सुनेर मुस्काएँ मात्रै । उसले मलाई पनि वियर पिउन ज‘

लेखक–निरज राज सुवेदी